Column: Hamburg

Fashionata member Pielaun gaat af en toe haar ( modellen) leven met ons delen en daar zijn wij bij Fashionata natuurlijk erg blij mee! Zij is model bij Models Office en heeft een grote passie voor mode. Niet enkel schrijft ze erg leuk, ze heeft ook nog eens een geweldig gevoel voor stijl! Geniet mee van haar column...

Hamburg

Eind januari vertrok ik voor mijn werk naar Hamburg met het vaste voornemen om twee dingen zéker te doen. Ten eerste had ik een lijst gemaakt met de beste vintage- en tweedehandswinkels van de stad, gerangschikt volgens de beoordelingen die ik vond op het internet. Met mijn camera in de aanslag zou ik de top 5 bezoeken en er dan een stukje over schrijven voor de vintagelovers die ooit hun slag zouden willen slaan in Hamburg. Natuurlijk was mij bij het maken van die plannen lichtelijk ontgaan dat ik twee weken in Duitsland was om te wérken. Concreet betekent dat: de hele dag castings doen (this means: jezelf gaan voorstellen en 'promoten' bij een klant voor een bepaalde opdracht).

Op zich is dat natuurlijk al een intensieve bezigheid maar hier moest ik toch nog een tandje bijsteken. Terwijl België al even kon genieten van droog winterweer lag deze mooie stad nog steeds bedolven onder een dikke laag sneeuw. Het strooizout is al een tijdje op, zodat elke plichtsgetrouwe 'Hamburger' 's ochtends ijverig zijn stoep sneeuwvrij begint te vegen ... waarna het natte asfalt meteen aanvriest. Omdat ik trendy uit de hoek wilde komen, had ik m'n mooiste laarsjes in mijn koffer gestoken. En natuurlijk hebben deze sehr schöne laarsjes een platte zool zonder grip. Slipgevaar alom! Als ik mijn voet ergens neerzet, glibber ik gegarandeerd vijf centimeter in een totaal verkeerde richting en moet ik dus alle moeite van de wereld doen om op de been te blijven. Tot nu toe heb ik al drie keer het liedje van de kabouter op de grote paddestoel live kunnen meemaken: 'Allebei de beentjes, hopla in de lucht!'.

Ik loop dus de godganse dag te zweten en te zwoegen om rechtop te blijven. Reken daar dan nog een zware tas bij met mijn portfolio en een paar schoenen met hakken, en je begrijpt dat rennen onmogelijkis. Om op m'n gemakje te kunnen slibberen, vertrek ik steeds een uur vroeger dan nodig. Als ik dan eindelijk op de casting toekom , is het de bedoeling dat ik er leuk uitzie (absoluut niet rood van de inspanning), dat mijn haar mooi in de plooi ligt (natuurlijk niet verwaaid door al die acrobatie) en dat ik normaal adem (in plaats van te hijgen)! Vijf minuten binnen het fijne model gaan uithangen en dan hup, terug de kou in en bijna schaatsend op m'n trendy laarsjes naar de volgende casting.

Believe me: na zo'n lange dag is de zin om tussen muffe tweedehandskleding te snuffelen ver zoek. I'm very sorry maar voor dat leuke schrijfseltje geef ik toch verstek!

Mijn tweede doel was om mij even een echte streetstyle-photographer te voelen en de hippe locals om een kiekje van hun outfit te vragen. Dit keer is mijn excuus kort en bondig: I just don't have the guts!

Door Paulien